Wyobraźcie sobie książkę, która jest jak mapa do skarbca, w którym zamiast diamentów znajdziesz kulisy polskiej sceny medialno-politycznej – od siermiężnych czasów PRL, przez transformacyjne potyczki, aż po dzisiejsze cyfrowe boje.
Redaktor Łukasz Żygadło, wczesnej dyrektor regionalnej TVP w Opolu i długoletni dziennikarz „Do Rzeczy,” znany z „Analizy Politycznej” (Prawie 190 tysięcy subskrybentów na YouTube w chwili, gdy to pisze i co brzmi jak tłum na potężnym stadionie!),serwuje nam opowieść, która rozplątuje medialne węzły z precyzją godną Sherlocka Holmesa, ale z luzem, jakby popijał herbatę w opolskiej (bo zdecydowanie nie „warszaw(ce)skiej kawiarni).
To nie sucha analiza, a raczej intelektualna przygoda, gdzie każdy rozdział przypomina otwarcie nowej szuflady w biurku pełnym tajemnic.
Niesamowite jest, jak autor zabiera się za historyczne momenty, które znamy z nagłówków, ale rzadko rozumiemy w głębi.
Weźmy „nocną zmianę” – obalenie rządu Olszewskiego w 1992 roku. Łukasz Żygadło rozkłada to na czynniki pierwsze, jakby rozbrajał medialną bombę, pokazując, jak prasa i telewizja grały wtedy pierwsze skrzypce, niczym orkiestra w operze, w której politycy byli zaledwie aktorami.
Albo katastrofa smoleńska – tu autor opisuje „przemysł pogardy”, który, niczym w anegdocie o krawcu, co szył garnitur z powietrza, tkał narracje dzielące Polaków na dwa obozy. Czytając to, czuję się, jakbym dostał szkło powiększające, przez które widzę, jak media żonglują emocjami, jakby to były piłki na cyrkowej arenie.
A propos areny, jest rozdział o „puczu za weneckim lustrem” – brzmi jak tytuł powieści szpiegowskiej, ale to o tym, jak globalne molochy typu Google czy Facebook sterują informacją. Żygadło tłumaczy to tak, że nawet laik poczuje dreszcz na plecach, myśląc o tym, jak media społecznościowe grają na naszych emocjach.
Jest też smaczek o programowaniu neurolingwistycznym – nie, to nie czary-mary, tylko sztuczki, jakimi słowa w mediach działają na nasze umysły, niczym przysłowiowy „diabeł, co w szczegółach siedzi”. To daje do myślenia, zwłaszcza gdy przypomnisz sobie, jak często klikasz „lajk” bez zastanowienia.
Największą perełką jest dla mnie wywiad z anonimowym „ekspertem” od kampanii wyborczych. Wyobrażam sobie, jak Łukasz siada z tym tajemniczym jegomościem, który niczym szara eminencja zdradza sekrety kampanii dla posłów, ministrów i prezesów. To jak anegdota o karciarzu, który pokazuje, jak tasuje talię, by zawsze wygrać – tylko tu gra toczy się o głosy w internecie. Taki wgląd w kulisy to rarytas, który sprawia, że czujesz się, jakbyś podsłuchał rozmowę w loży VIP-ów.
Nie można pominąć, jak Łukasz Żygadło demaskuje mechanizmy tworzenia celebrytów medialnych i „parasola ochronnego” nad wybranymi politykami – jak choćby para Kwaśniewskich, którzy w rankingach zaufania błyszczą niczym przysłowiowe „srebro w popiele”.
To wszystko podane z lekkością, ale i z pazurem, jakby autor puszczał do nas oko, mówiąc: „Patrzcie, jak to się robi!”. Książka jest jak lustro, w którym widzisz, dlaczego Polska jest podzielona, a media podkręcają temperaturę tej „wojny polsko-polskiej”.
Wiele innych ważnych tematów, jak „kreowanie” nowych koalicjantów (Nowoczesna, Polska 2050 czy Ruch Palikota) - ale zostawiam to i mnóstwo innych smaczków każdemu do odkrycia na własną rękę. Warto!
Podsumowując, „Medialna wojna polsko-polska” to nie tylko lektura, ale podróż przez labirynt mediów, gdzie Żygadło jest przewodnikiem z latarką i duża wiedza i erudycja, ale .. co bardzo ważne - wywarzonym i wystarczająco lekkim piórem. Jak głosi przysłowie, „Prawda w oczy kole”. Ale to nie krzywda, gdy je jednocześnie otwiera.
Wyobraźcie sobie książkę, która jest jak mapa do skarbca, w którym zamiast diamentów znajdziesz kulisy polskiej sceny medialno-politycznej – od siermiężnych czasów PRL, przez transformacyjne potyczki, aż po dzisiejsze cyfrowe boje.
Redaktor Łukasz Żygadło, wczesnej dyrektor regionalnej TVP w Opolu i długoletni dziennikarz „Do Rzeczy,” znany z „Analizy Politycznej” (Prawie 190 tysięcy subskrybentów na YouTube w chwili, gdy to pisze i co brzmi jak tłum na potężnym stadionie!), serwuje nam opowieść, która rozplątuje medialne węzły z precyzją godną Sherlocka Holmesa, ale z luzem, jakby popijał herbatę w opolskiej (bo zdecydowanie nie „warszaw(ce)skiej kawiarni).
To nie sucha analiza, a raczej intelektualna przygoda, gdzie każdy rozdział przypomina otwarcie nowej szuflady w biurku pełnym tajemnic.
Niesamowite jest, jak autor zabiera się za historyczne momenty, które znamy z nagłówków, ale rzadko rozumiemy w głębi.
Weźmy „nocną zmianę” – obalenie rządu Olszewskiego w 1992 roku. Łukasz Żygadło rozkłada to na czynniki pierwsze, jakby rozbrajał medialną bombę, pokazując, jak prasa i telewizja grały wtedy pierwsze skrzypce, niczym orkiestra w operze, w której politycy byli zaledwie aktorami.
Albo katastrofa smoleńska – tu autor opisuje „przemysł pogardy”, który, niczym w anegdocie o krawcu, co szył garnitur z powietrza, tkał narracje dzielące Polaków na dwa obozy. Czytając to, czuję się, jakbym dostał szkło powiększające, przez które widzę, jak media żonglują emocjami, jakby to były piłki na cyrkowej arenie.
A propos areny, jest rozdział o „puczu za weneckim lustrem” – brzmi jak tytuł powieści szpiegowskiej, ale to o tym, jak globalne molochy typu Google czy Facebook sterują informacją. Żygadło tłumaczy to tak, że nawet laik poczuje dreszcz na plecach, myśląc o tym, jak media społecznościowe grają na naszych emocjach.
Jest też smaczek o programowaniu neurolingwistycznym – nie, to nie czary-mary, tylko sztuczki, jakimi słowa w mediach działają na nasze umysły, niczym przysłowiowy „diabeł, co w szczegółach siedzi”. To daje do myślenia, zwłaszcza gdy przypomnisz sobie, jak często klikasz „lajk” bez zastanowienia.
Największą perełką jest dla mnie wywiad z anonimowym „ekspertem” od kampanii wyborczych. Wyobrażam sobie, jak Łukasz siada z tym tajemniczym jegomościem, który niczym szara eminencja zdradza sekrety kampanii dla posłów, ministrów i prezesów. To jak anegdota o karciarzu, który pokazuje, jak tasuje talię, by zawsze wygrać – tylko tu gra toczy się o głosy w internecie. Taki wgląd w kulisy to rarytas, który sprawia, że czujesz się, jakbyś podsłuchał rozmowę w loży VIP-ów.